Beste Theo

Beste Theo,

Je was heel erg kwaad op mij gisteren. Mijn parodie-versie van een -in mijn ogen- absurde poll over het redden van Syrische christenen was duidelijk één of meerdere verkeerde keelgaten ingeschoten bij jou. In mijn ogen is het redden van élk mens een goede zaak.

Laat me nog eens (beter één keer te veel dan te weinig) onderstrepen wat die poll NIET was: het was géén oproep tot geweld, vergelding, onaangepast rijgedrag of enige andere vorm van onheil.

Ik had álle antwoordopties op de vraag of het remmen voor een overstekende Staatssecretaris een goede zaak is op ‘ja’ kunnen zetten. Maar satire mag hard zijn, en in dit geval leek het mij in dergelijke mate evident dat er maar één antwoord mogelijk was dat ik mij helemaal niet verwachtte aan jouw interpretatie.

Toegegeven: in je vaak ondankbare taak als Staatssecretaris van een supergevoelige materie kan ik me, in hindsight, wel voorstellen dat er wel degelijk paljassen zijn die jou dat soort zaken toewensen. Ik begrijp dat dit extra gevoelig ligt.

Had ik mij van een nog absurdere vraagstelling bediend (in de lijn van Monty Python) dan zou dit misverstand wellicht niet zijn ontstaan. Om de boel niet verder te laten escaleren is de poll snel verwijderd, niet in het minst omdat er al twee kiekens negatief op de vraag hadden geantwoord. Die richting wilde ik er niet mee uit, ook al is dat natuurlijk voor hun eigen rekening.

Ik vergeef je dus zonder moeite het publiekelijke etiket van ‘zielige vent’ en ‘linkse doodrijder’ dat je mij hebt opgeplakt, en dat voor een aantal van jouw volgelingen helaas een instant uitnodiging bleek om mij ‘te pakken’, de huid vol te schelden, te kleineren. Ook dat is voor hun eigen rekening, maar jouw bereik op sociale media is flink groter dan het mijne, dus zo’n reacties zwellen snel aan. Soit, sociale media, quoi.

Waarom ik dan toch per se nog wil reageren?

De mensen met wie ik regelmatig (vaak intense) debatten voer hebben zich een gecompliceerde hernia gelachen met het etiket ‘links’. Je moet weten: ik ben een veertiger, een zelfstandige, met eerder liberaal gedachtengoed en bijvoorbeeld een lage tolerantie voor straffeloosheid voor wie een loopje neemt met onze rechtsstaat. Ik geloof in ondernemen, persoonlijk initiatief, een kleinere rol voor de overheid. Ik heb een hekel aan betutteling en reglementitis, en zit op mijn honger voor wat betreft het dalen van de belastingdruk.

Voor wat het hoofdstuk migratie betreft: ik ga akkoord met een aantal van jouw beleidskeuzes. En ik durf daarover in debat gaan met kennissen en vrienden. Enkele van jouw beslissingen heb ik zelfs verdedigd op twitter… ‘Pittig debat’ is een understatement.

Dat je het echte debat rond die poll, over jouw communicatie, dan zó uit de weg gaat met een ongefundeerde ‘linkse doodrijder’ en ‘zielige vent’… Ik denk niet dat ik zeer welkom ben bij de PvdA (ik vrees dat ze mij bij die rijken gaan rekenen die nog meer moeten betalen), en bij Groen hebben ze mij waarschijnlijk ook nog geen vergiffenis geschonken voor mijn ‘excuushybride’.

Kijk… ik heb nog steeds een énorm probleem met die poll, en bij uitbreiding met een deel van jouw communicatie. Ik heb via-via al een aantal keren gehoord dat jouw administratie en andere departementen in de praktijk goed samenwerken en dat je beleid in de dagelijkse praktijk veel humaner is dan wat moet blijken uit je sociale media, en die van je partij. Politieke strategie, maar je schrikt er mensen zoals ik mee af.

Je kan deze reactie negeren, door mij simpelweg bij de ‘linkse’ tegenstanders te blijven catalogeren. Of je kan er je voordeel mee doen, door even na te denken over waarom een kiezer uit je streek, die in het politieke spectrum niet eens zó veraf ligt, toch steigert omwille van je communicatie, en niet per se omwille van je effectieve beleid…

Met vriendelijke groeten,
Filip

P.S. Ik woon een dorp verder dan jij. Ook al acht ik de kans klein: ik sla een pint of koffie in de buurt niet af.

Geplaatst in hersengespinsel

White House releases Judge GO® for iOS and Android

Judge GO for iOS

Judge GO for iPhone

In the wake of the clash with several unpatriotic judges, who suspended the completely rational and justified immigration ban, the White House releases its first mobile game.

“We realized that many of our hotheaded supporters wanted to actively join the witch hunt against State and Federal Judges who are putting our great country at risk”, says White House communications director Sean Spicer.

“Instead of just publishing a list of traitors to the American people, we thought it might be much more engaging and entertaining for millions of American smartphone and tablet owners if we added an element of mobile ‘gamification’ to the public lynching process.”

Judge GO® is loosely based on the game dynamics of record breaking Pokémon GO: judge catchers go out into the streets to spot and catch terrorist welcomers -disguised as judges- in the real world, by using augmented reality technology.

Spotting a blacklisted judge will earn you 50 points. Torching the liberal Judas with a fireball or molotov cocktail will earn you an additional 500 points.

President Trump, who thoroughly enjoyed his first trial of the game, was quoted to say “It’s a great game. With great molotovs. The best molotovs, even Vlad says so.”

Spicer confirmed nor denied rumors of live events organized by the White House, in which hard core fans would be invited to hunt and lynch bad judges in real life at selected locations across the country.

Judge GO® is available now for iOS 10 and Android 7 as a free download in the app stores.

Geplaatst in hersengespinsel

Beroepsvereniging verlichte despoten neemt afstand van aanpak Donald Trump

collage van dictators

De ‘Hall of Fame’ van DICTAGORIA

DICTAGORIA, de internationale beroepsvereniging van verlichte despoten en visionaire leiders, kwam vanochtend met een verrassend persbericht naar buiten waarin het nadrukkelijk afstand neemt van Donald Trump.

Nadat in de afgelopen dagen tal van verhitte discussies opflakkerden in de gesloten facebook-groep van de vereniging, voelde Kim Jong Un, Ere-voorzitter voor de Eeuwigheid en Lang Daarna, zich genoodzaakt om de rangen opnieuw te sluiten met een krachtig signaal in naam van de meerderheid* van de leden.

Verwijten als “stielbederf”, “amateurisme” en “leerling-tovenaar” aan het adres van Trump verhitten de gemoederen danig.
De Amerikaanse President van zijn kant bekloeg zich over het conservatisme en een schrijnend gebrek aan ambitie van sommige andere leden.

De belangrijkste klacht van de boze leden is de voortvarendheid waarmee Donald Trump de verschillende fases van de installatie van een dictatuur probeert af te haspelen.

“Een degelijk en duurzaam verlicht regime installeer je niet op 1-2-3”, zegt E., een volksmenner uit Turkije die anoniem wenste te blijven. “Je komt democratisch aan de macht en je maakt uiterst geduldig de oppositie monddood. Halfweg dit proces begin je de ambtenarij te vervangen door acolieten, eerst de rechters en het hoofd van de politie. Pas als je de helft hebt vervangen door handlangers pak je systematisch de andere overheidsinstellingen aan, en alle vormen van onderwijs.
Enkel het leger moet je meteen volledig onderwerpen, dat spreekt voor zich. Maar voor de rest van het land neem je je tijd.”

VP, een vooraanstaand bestuurslid uit Moskou, treed hem daarin bij. “Je kan onmogelijk voldoende ‘fake nieuws’ verspreiden in enkele weken tijd om de pers definitief te verwarren en uiteindelijk uit te schakelen. Doe je dit overhaast, dan bestaat de kans dat de bevolking het in de gaten krijgt en dan zit je onnodig opgescheept met mediagenieke protesten van vrouwen en andere migranten.” Volgens GW uit Den Haag hypothekeer je daarmee onnodig je staatsgreep, en mogelijk ook die van collega’s in andere landen. “Dit is gewoon dom!” roept GW tijdens de bestuursvergadering. “Tegen de overhaasting van collega Trump zeg ik ‘Minder! Minder! Minder!'”.

“Kijk, we zijn allemáál ongeduldig om aan die derde wereldoorlog te kunnen beginnen” zegt BA uit Damascus, “maar het is gewoon erg moeilijk samenwerken met eigenwijze beginnelingen die niet open staan voor de inzichten en ervaring van leden met een veel langere staat van dienst.”

“Denk aan wijlen AH uit Duitsland, zonder twijfel ons meest illustere lid.” zegt aspirante MLP uit Frankrijk. “Hij had alles keurig in de hand, was fantastisch uitgerust en goed omringd voor een rijk van minstens duizend jaar. Maar hij heeft zich toch nog ernstig vergaloppeerd, kreeg uiteindelijk zelfs ruzie met zijn collega in de Sovjetunie en zag zijn droom in rook en hoopjes puin opgaan.”

Met zware gevolgen voor de hele vereniging. “Door zijn inschattingsfoutje wachten wij nu al 72 jaar op een nieuw globaal conflict! Dat is erg erg lang, en steeds moeilijker om dragen, om eerlijk te zijn.”, besluit Kim Jong Un. “Mijn volk komt al decennia om van de honger en je begint je toch af te vragen: waarvoor doe ik het nog?”

 

* Er is op dit moment nog geen nieuws over de gezondheidstoestand en de verblijfplaats van de minderheid van leden die tegen de motie stemde.

 

Geplaatst in hersengespinsel

Klaterend Club

dyn004_original_385_224_pjpeg_2646222_74517e41f2ba2704a291bb16e6bb7bd4Beste Michel,

Elf jaar is lang. Heel lang. Zeker als naast eeuwige rivaal Anderlecht zelfs veredelde middenmoters als Standard, Genk, Gent en (heel bijna) zelfs die ‘boeren’ van Zulte-Waregem telkens weer met de hoofdprijs gaan lopen.

Aan de toog van menig café werden al moppen verteld van het kaliber ‘oldtimer auto’s met een sticker Club Brugge Kampioen’.

Hoe verbetener en onaangenamer de Uplace-baron werd naarmate de titels door zijn dure handen glipten, hoe groter het leedvermaak in de 15 andere stadions van de eerste klasse. Je mag het ons niet kwalijk nemen, aan Verhaeghe is werkelijk niets sympathiek. Er hangt iets van malafide klatergoud rond die man. Dat is ooit wel anders geweest met jullie presidenten.

Wij, rivalen, hebben vaak en hartelijk kunnen lachen. Schadenfreude is nu eenmaal een dankbare bron voor smakelijke humor. Waarvoor onze oprechte dank.

Genoeg gelachen.

Club verdient deze nakende titel. Niemand was constanter over het hele seizoen.

Gisteren werd met sprankelend voetbal gewonnen van een gerodeerde machine (waar duidelijk dringend nieuwe olie in moet). Na het pak slaag op Genk (4-0 in het verlies gestaan) werd de uitstaande rekening thuis gewoon vereffend. Ook een zege waar niks op af te dingen viel. Het kost mij geen moeite om dat toe te geven als Genkie.

Bravo. Voetbal een kampioen waardig. Vooral nu het er op aankomt. Klasse.

Klasse en waardigheid. Sympathie.

In vroegere tijden had je als supporter van een andere ploeg (RSCA-fans wellicht uitgezonderd) geen enkele moeite om sympathie te hebben voor het volkse Club. Blauw-Zwart voetbalde een heel mooie erelijst bij elkaar, zonder de arrogantie en gecrispeerde toestanden die Anderlecht doorgaans wel etaleerde.

Als je eigen team niet meer in de running was, dan koos je makkelijk partij voor Brugge tegen Standard of Anderlecht.

Breng dat Club terug.

Laat, wanneer je straks die blinkende schaal in de lucht steekt, de nijd en overdreven agressie tussen en naast de lijnen varen. Weg met dat klagen, schreeuwen en natrappen.
Gedaan met het gemekker tegen scheidsrechters. Geen Calimero’s voor de microfoon.

Er is nu geen enkele reden, geen enkel excuus meer om te doen alsof iedereen tegen jou is. Echt niet.

Kies opnieuw voor de sympathieke stijl van een succesvolle volkse gentleman-club.
Vastberaden vechten voor elke nieuwe triomf, met geloof in eigen kunnen.

Misschien kan de Genkse harde kern volgend seizoen “Alle boeren zijn kampioenen” zingen bij het eerste treffen. Gevolgd door een oprechte staande ovatie. Ik zal graag rechtstaan.
Want die andere succesvolle familieclub kan zelf ook het goede voorbeeld geven.

Geniet met volle teugen van dat kampioenenjaar, op een positieve manier.

P.S. Nog eens bedankt voor die vele fijne euro’s voor Koen Daerden, en het oplossen van ons recente spitsenprobleem via de buitenlandse adoptie van Jelle Vossen. Het is altijd weer prettig zaken doen met Club Brugge KV. 😉

Geplaatst in hersengespinsel

The stuff of legends

Paris-Roubaix,_Les_travaux_réalisés_en_2008Neen, Tom, je kan er maar beter meteen mee kappen. Je fiets aan de wilgen hangen, of gezien de vermoedelijke restwaarde ervan: op Kapaza ermee. Tijd voor de tweeling. Lore wil ook wel eens wat.

Het scheelde niks of je had Roubaix weer gewonnen. Gelukkig is dat niet gebeurd, waarvoor eeuwige dank aan de nog kwieke bejaarde Mathew Hayman. Sinds gisteren de bekendste Australiër in Lanaken, Brasschaat aan de Maas.

Dat je niet gewonnen hebt is goed voor ons, de kijkers. De fauteuilcoureurs. De dromers.

The stuff of legends bestaat voor 50% uit succes en voor 50% uit strijd, pijn, honger en algemene tegenspoed.

Legendarische records moeten tegelijk haalbaar en onbereikbaar zijn.

Niemand kon Parijs-Roubaix meer dan 4 keer winnen. Fabian zelfs niet eens zo vaak.

Als jij stopt zal het al zeker nog minstens 5 jaar duren voor iemand daar in lukt.

Maar eigenlijk moet ook de volgende Tom Boonen sneuvelen op de meet. De magie van Roubaix wordt er alleen groter van. Net als de legende van de renner.

Je bent nu al de strafste Belgische coureur van dit millennium met een palmares om van te duizelen. Een vijfde pavé maakt je echt niet nog straffer. Je gebruikt de ontelbare kasseien nu wellicht thuis als presse papier, en die dingen maken krassen op de salontafel.

In de atletiek hebben ze nog van die records die al 20, soms 30 jaar staan zonder dat iemand opnieuw in de buurt komt. Dat is saai en ontmoedigend. Ook al is dat vaak het gevolg van reglementswijzigingen of een gezonde ‘schoonmaak’ van de huisapotheek: onbereikbare records beletten topatleten om een echte legende te worden.

Het is al godgeklaagd dat Armstrong als enige (en dat niet geheel zuiver, naar verluidt) het record van 7 Tour-overwinningen heeft doen griffelen op de Muur der Groten. De eerstvolgende die er 6 aan elkaar weet te (r/l)ijden is eraan voor de moeite: niemand vergeet die 7 van Armstrong nog.

En zonder biochemische en/of mechanische spitstechnologie gaat niemand ooit nog meer dan 5 keer de Ronde van Frankrijk winnen.

Stel dat je volgend jaar weer meedoet en per ongeluk nog zo’n straatsteen wint…
Waarom een dergelijk  buitensporig en onnodig risico lopen?

Laat ons blijven dromen over Parijs-Roubaix. Zodat ik binnen 5 tot 10 jaar nog eens exact hetzelfde kan schrijven over Tiesj Benoot, 4 maal zegevierend in de vélodrôme met nog 7 podiumplaatsen erbovenop, en minstens 21 overwinningen in Harelbeke (geen onaardige koers, maar toch ook weer geen Roubaix).

 

Geplaatst in hersengespinsel

Brussel in mijn binnenzak

brussel-centraalBrussel is voor mij als de vriend van een vriend waar ik vaak enthousiast over hoor vertellen, maar die voor mij -op een vluchtige ontmoeting na- eigenlijk een volslagen onbekende is. En zoals bij die vriend van een vriend doe ik waarschijnlijk zelf te weinig moeite om elkaar te ontmoeten. Terwijl ik stiekem misschien een beetje jaloers ben op die vriendschap.

Mijn passages door Brussel als kind en als tiener beperkten zich tot het geduldig blijven zitten op de trein in “Bruxelles-Nord, Bruxelles-Central et Bruxelles-Midi” op weg naar Oostende en Knokke-Heist. Of – verheft uw hart postuum, Gaston Geens zaliger – de tweejaarlijkse bedevaart naar “Flanders Technology” in Gent.
Die treinreis begon meestal in Haacht, over Leuven of Mechelen. Daarmee weet u wellicht genoeg over mijn grootstedelijk bewustzijn.

Tot zo’n vijftal jaar geleden werden zakelijke afspraken binnen de Brusselse ring angstvallig vermeden, en wanneer toch onvermijdelijk – op straffe van gezichtsverlies of dalende inkomsten – liefst met een in Brussel bekende collega voltrokken.

Toegegeven, regelmatig werd de vijfhoek van Brussel wel gekozen voor een toeristisch-folkloristisch bezoek aan de eigen hoofdstad met buitenlandse collega’s. Stoemp mé weust in Brasserie La Roue d’Or op een steenworp van de Grote Markt. Even origineel en horizonverbredend als een schnitzel in Wenen of sangria in Valencia. Maar de bezoekende gelegenheids-Amerikanen vonden het altijd geweldig.

Met de Europese collega’s, die wel vaker in Brussel kwamen, naar de Mess van den Arsenal. Lekker eten, nog altijd Brussel, maar al iets minder een obligate Chinese brochurebestemming.

Neen, Brussel was geen deel van mijn leven. Mijn ploeg won er vier keer de Beker van België. Met de auto naar vrienden in Brussel – via de enige route die we kenden – en met die vreemde metro langs Simonis (een uitheemse naam die niet met autopolish gelinkt blijkt te zijn) naar de Heizel. Twee keer U2. En voor een beurs kwam ik ook wel eens op de Heizelvlakte (nooit uit vrije wil, laat dat duidelijk zijn). Kinepolis, Mini Europa zelfs.
(Maar is dat niet grondgebied Wemmel, eigenlijk? Telt dat wel als Brussel?)

Bijna vijf jaar geleden ging ik aan de slag bij een bedrijf in het midden van den Avenue Louise. Vreselijk vroeg vertrekken met de auto om via Montgomery, de General Jacques-laan en ontelbare door vuilniswagens opgestopte straatjes in Elsene naar kantoor te forenzen. Opstaan om 5u45, in de auto om 6u25. De moeilijke relatie met Brussel onder hoogspanning.

Vreemd genoeg bloeide er toch iets tussen ons. De liefde van de man gaat door de maag. Binnen een straal van 350 m kon ik kiezen uit heerlijk Italiaans, Frans, Japans, Chinees, Vietnamees en post-modernistisch vegetarisch eten. (Ik vergeet wellicht nog een etnische en/of levensbeschouwelijke specialiteit of twintig.) Een culinaire openbaring na 10 jaar van bedrijfskeukens en Panos-achtige broodjeslegbatterijen.

Toen het bedrijf negen maanden later naar een business park in Zaventem verhuisde zegevierde de slaap, maar de smaakpapillen bleven verweesd achter.

Tot ik 5 weken geleden opnieuw aan de slag ging in hartje Brussel.
Kantersteen, recht tegenover Brussel-Centraal, naast de Ravensteingalerij. Dichter bij het centrum kan je niet werken, tenzij als garçon op de Grote Markt.

Midden in de wittebroodsweken van mijn tweede huwelijk met Brussel hebben enkele onverbeterlijke en bloeddorstige criminele gekken Brussel pijn gedaan.
Onherstelbaar veel pijn.

Ik ben geen slachtoffer of held van zwarte dinsdag. Ook al stapte ik uit de trein in Brussel-Centraal, letterlijk enkele minuten voor de aanslag in Maalbeek. En heb ik de hele dag sirenes en helicopters door mijn hoofd horen loeien, hier in onze bedrijfsburcht op Kantersteen. Met het leger op de stoep. Een onpersoonlijke kantoorwijk in staat van beleg. Alle mogelijke nationaliteiten maar met een nooit eerder gevoelde verbondenheid.

Nu twee weken later, nadat de onvermijdelijke nationale hysterie wat is gaan liggen, besef ik dat het mij iets kan schelen. Niet zozeer de terreur. Niet de daders of de angst ervoor.

Brussel. Brussel kan mij nu iets schelen.

Ik wil die vriend van een vriend plots wat beter leren kennen. Ook al voel ik me hier nog lang niet thuis, zoals enkele weken geleden in Molenbeek, Sint-Gillis en Vorst. Of zoals vanochtend in de auto door Schaarbeek. Als treurnis een gemeente is, dan Schaarbeek.
En ook al ken ik bepaalde buurten zoals den Botanique beter van de begingeneriek van “Heterdaad” dan van de snel-weer-weg bezoekjes aan de Fnac in shoppingcenter City 2 vlakbij.

Brussel en de Brusselaars verdienen een kans. Een plaatsje in mijn binnenzak. En wie weet ooit wel een stukje van mijn plattelandshart.

Geplaatst in hersengespinsel

Wie waakt over de waakhond?

smartphone promo Test-Aankoop

Update 24/3/15: Je houdt het niet voor mogelijk maar… ik ontving op 22 maart opnieuw een commerciële mailing van Test Aankoop. Terwijl de klachtenprocedures en onderzoeken van respectievelijk de Privacy Commissie en de Inspectie van de FOD Economie nog lopen.
En nadat Test Aankoop mij 2 maanden geleden schriftelijk liet weten dat mijn adres alvast werd geschrapt. De ontvangen mailing is op zijn vraag bezorgd aan Simon November van Test Aankoop, en ook aan de Privacy Commissie op hun vraag. Op naar de volgende aflevering.

Update 27/1/16: De Privacy Commissie heeft antwoord gekregen van Test Aankoop. Ze zeggen mijn e-mailadres te hebben verkregen naar aanleiding van een juridische vraag (waarvan ik geen sporen kon terugvinden, maar ik kan niet uitsluiten dat dit klopt) in 2008. Er werd dus inderdaad geen toestemming gegeven om dit 7 jaar later (sic) te gebruiken voor commerciële doeleinden. De Privacy Commissie besluit de brief met volgend statement: “Wij gaan Test Aankoop verder bevragen over de manier waarop ze de wet naleven.” Test Aankoop heeft mijn adres inmiddels geschrapt, zo’n 3 maanden na mijn klacht.

Update 25/11/15: De Privacy Commissie heeft mijn klacht tegen Test Aankoop ontvankelijk en gegrond verklaard en start een onderzoek.

De aanleiding

Who Watches the Watchmen?Voor de tweede keer op enkele weken tijd vind ik een commerciële mailing van Test Aankoop in mijn mailbox. Een niet onaantrekkelijk vormgegeven schriftelijke bede waarin ik word opgeroepen om deel te nemen aan een groepsaankoop voor gas en elektriciteit.

Voor de tweede keer op enkele weken tijd ga ik vruchteloos op zoek naar de link om uit te schrijven. Ik ben immers geen klant noch prospect van Test Aankoop, ik heb me op geen enkele manier opgegeven voor deze mailings. Ook niet bij een partner van hen.

Net zoals de vorige keer stuur ik een tweet naar het officiële twitter account. Test Aankoop reageert niet. Op twitter vond ik tientallen berichten van andere lotgenoten, en ook zij blijven op hun honger zitten. Reageren op klachten en vragen is vandaag het absolute minimum voor élke organisatie, en behalve een gezonde PR-strategie ook gewoon elementaire beleefdheid. (Nog) niet zo voor Test Aankoop.

De vorige keer heb ik per e-mail gevraagd om mij meteen uit deze lijst te verwijderen. En vriendelijk verzocht mij te laten weten hoe ze aan mijn goedbewaakte privégegevens gekomen zijn.

Je moet weten dat ik erg gesteld ben op respect voor mijn data privacy.

Of mijn bestaan als marketingmens daar voor iets tussenzit? Misschien wel. Als professional heb ik het belang en de wettelijke verplichtingen rond de bescherming van persoonsgegevens inderdaad altijd voor ogen -of in het achterhoofd- in de marketingacties die ik ontwikkel. Ik heb in sectoren gewerkt waar de persoonlijke data van mensen van zéér gevoelige aard is: de gezondheidssector en de financiële sector. Die zorg is er dus ingeslepen door de praktijk. En erin geklopt door de juridische raadgevers.

In elk geval ga ik zeer bewust om met de data die ik prijsgeef, zeker op het internet. Ik weet heel goed wanneer en aan wie ik welk e-mailadres prijsgeef. En aan wie niet. Dus niet aan Test Aankoop, en al zeker niet aan wie dan ook in het kader van groepsaankopen die mij geen fluit interesseren. Ik ben namelijk het type klant dat graag zelf de beste deal negotieert (of zichzelf wijsmaakt dat hij daar goed in is).

Dat uitgerekend Test Aankoop, de consumentenwaakhond die zich graag opwerpt als de laatste verdedigingsgordel tegen al die malafide multinationals, zondigt tegen de basis van respectvolle marketing is best wel erg. Omdat het geen enkele inspanning kost om het wél correct te doen.

Toch is deze aanfluiting qua privacy, beleefdheid en klantvriendelijkheid niet de reden waarom ik het toetsenbord aansla.

Het heeft mij doen nadenken over de bedenkelijke positie die Test Aankoop eigenlijk bekleedt.

De beschermengel der consumenten is een commerciële uitgever van tijdschriften en andere publicaties die winst moet maken. En die ondertussen ook flink wat omzet haalt uit groepsaankopen, een activiteit waarvoor ze met grote energiespelers akkoorden moeten sluiten. Commerciële deals. Big money.

Test Aankoop is al eerder in opspraak gekomen, bijvoorbeeld door de gadgets die je gratis bij een abonnement krijgt, en die regelmatig veel minder waardevol blijken dan vooropgesteld. (Zie o.m. ‘Test-Aankoop slaat mea culpa over ‘tablet’‘.) Praktijken waarvoor ze andere bedrijven vaak snel en keihard aanpakken. Naar mijn gevoel komen ze daar zelf nogal makkelijk mee weg.

Opvallend is ook dat alle media, en heel vaak dus ook de VRT, beroep doen op Ivo Mechels in die rol van waakhond. Dat houdt de illusie in stand dat Test Aankoop een soort officiële instantie is, een instituut (van de overheid?) met een legitiem mandaat om economische mistoestanden aan de kaak te stellen.

Grootschalige fraude zoals Volkswagen ze recent heeft gepleegd, dioxinecrisissen en andere protestacties tegen telecomoperatoren onderlijnen het belang van een objectieve en onafhankelijke organisatie die opkomt voor de belangen van de consument.

Ik stel ten zeerste in vraag of ik als consument goed verdedigd word door een bedrijf met een enorm structureel belangenconflict. Winst moeten maken met objectieve geschreven content (wat bijna geen enkele uitgever meer lukt…), afspraken moeten maken met grote spelers voor wervingsacties, extra inkomsten genereren met partners (zie groepsaankopen), en -last but not least- een dwingende nood aan sensationele ‘schandalen’ om de zoveel maanden, om in de kijker te blijven en een bestaansreden te vrijwaren.

De enige toezichtshouders die het doen en laten van Test Aankoop in de gaten houden zijn voorlopig enkel u en ik. Maar wij hebben wel andere zorgen aan ons hoofd. De waakhond wordt dus niet bewaakt.

De oplossing? Waarom geen onafhankelijke organisatie, Wikipedia-style, die crowd-funded voor waakhond speelt? Die met een mix van giften en eventuele subsidies volledig onafhankelijk kan zijn? Al dan niet onder de controle van de FOD Economie, al ben ik het idee van een extra overheidsadministratie ook niet erg genegen. In elk geval onder direct toezicht van de consument zelf, zoals dat doorgaans vrij goed werkt op de Wiki’s.

P.S. Na herhaaldelijke pogingen om contact te krijgen met Test Aankoop via e-mail en twitter, en nadat er geen gevolg werd gegeven aan mijn verzoeken om uit de lijsten te worden verwijderd en mij een verklaring te geven over hoe men aan mijn gegevens kwam, heb ik vanochtend de daad bij het woord gevoegd en klacht neergelegd bij de Dienst Inspectie van de FOD Economie, en bij de Privacy Commissie.

Geplaatst in hersengespinsel
%d bloggers liken dit: