Voetbalverstand

goalWe schrijven zondagavond 23 februari rondom half elf, in het bronsgroen eikenhout. Het eerder bezongen nachtegaaltje is al gaan slapen (te bed of niet te bed, wie zal het zeggen).
De moeder aller levensvragen dringt zich genadeloos op: “Wat doe ik hier?”.

De directe aanleiding van deze existentiële crisis is de nederlaag van de plaatselijke blauw-witte voetbalvereniging die, geheel in de lijn van de aanhoudende kruisweg, opnieuw gevallen is. Kansloos tegen de voorlaatste.
Met enkele tienduizenden hebben we een dik uur tussen hoop en vrees gezweefd, gezongen, geroepen, gehuild. Op weg naar de auto zoeken wildvreemden onbevangen troost bij elkaar, en bovenal: een verklaring. De -op papier- rijkste club van het land, maandenlang ongeslagen en groepswinnaar in de Europa League, kan enkel nog verliezen. Het gaat ons verstand te boven.

Ik eet geen boterham minder door deze nederlaag. Mijn kansen op een nieuwe job zijn niet verkleind (was ik een werkloze voetbaltrainer van Spaanse origine dan waren ze nu zelfs gestegen). Mijn verstand zegt dat dit niet erg is. Het hoopje ellende dat tijdens het kwartier stappen meteen aan z’n rouwproces begint, gooit de handdoek in fase 4: ik geef het op.

Ik schrik van mezelf. Het is toch maar voetbal, een sport als zovele andere? Het verstand wil dit relativeren maar dat lukt niet.

Verstand en voetbal zijn als olie en water: je kan ze in dezelfde beker gieten maar ze vermengen zich niet.

Het emotionele en instinctieve (sommigen zullen zeggen: primitieve) etiket van de sport wordt graag vooral op de supporters gekleefd. Enkele dagen eerder heeft een idioot een steen door het raam van de directeur gegooid. Het bestuur roept op tot redelijkheid, de actie wordt terecht door iedereen veroordeeld. Supporters verenigen zich in protestgroepen en eisen overleg. Enkele spelers worden persoonlijk geconfronteerd. Het debat verwordt tot een emulsie van redelijke argumenten en onredelijke eisen.

De media geven graag een forum aan de echte professionals. Mensen met ervaring. Mensen met verstand van voetbal. Helaas is dat laatste een schaamteloze leugen, door wie in het voetbal hun brood of standbeeld willen verdienen vakkundig in stand gehouden. En gelukkig voor hen heeft het publiek een zeer kort geheugen. Net als voor de politici, maar dat is (toch?) een ander debat.

In welk ander domein van het leven kan je je de ene dag publiekelijk achter een personeelslid scharen, om hem de volgende dag weg te sturen? Waar kan je de ene dag een ‘certitude’ voor de hoofdprijs benoemen, om enkele weken later ‘geloofwaardig’ exact het omgekeerde oordeel te vellen, nadat je door recente resultaten bent tegengesproken? Zonder blikken of blozen, overigens.

Waar vind je elders figuren die het een goed idee vinden om een vereniging over te planten van het Texas van Vlaanderen naar ’t Stad? Het enige potentieel amusante aan dit commercieel ‘verstandige’ plan was de onvermijdelijke babylonische spraakverwarring tussen de oude en nieuwe supporters. Een kakafonie van dialecten en kleuren. Op alle andere vlakken was het gewoon waanzin.

De bestuurders met verstand van voetbal lukt het vaker niet dan wel om een winnende ploeg bij elkaar te kopen. De trainer die ze kiezen is vaker niet dan wel de juiste. De toptransfers zijn bijna nooit een schot in de roos.
Enige nederigheid ten overstaan van de irrationele supporter is dus op zijn plaats: u weet het vaak ook niet beter dan wij, maar wij doen tenminste niet alsof we boven het instinctieve staan…

De komende weken en maanden beloven extra spannend te worden.

Mijn blauw-witte familieclub heeft een nieuwe trainer. Alle analysten en bestuurders zijn het erover eens: hij heeft verstand van voetbal. Rationeel gesproken maken we geen enkele kans in de play-offs die dit weekend starten. Toch zal je zien dat we aan een ferme inhaalrace beginnen. In het Frans hebben ze daar een wetenschappelijke term voor: “n’importe quoi”.

En binnen enkele maanden zal België 2 weken lang (en misschien langer?) alle redelijkheid verliezen. Onder leiding van onze eigen Barack Obama, de nieuwe nationale held en vervloekte nagel aan de doodskist van de N-VA: Vincent Kompany. Een heel verstandige voetballer, zegt men. “Yes, we can”. (Na al die hype is het nu ook wel een beetje van moeten…)

Tot slot nog dit: afgelopen weekend werd Arsenal met 6-0 vernederd door Chelsea. Arsenal was titelkandidaat en wordt al sinds kort na het overlijden van Queen Victoria geleid door Arsène Wenger, een fransman. Zijn bijnaam is ‘Le Professeur’. Het was zijn 1000e wedstrijd. Dat hij verstand heeft van voetbal, daar zijn we van overtuigd.

Advertenties

Sociaal digitaal van het eerste uur. Marketing/communicatie- en mensenleider met een hart. Altijd zoekend naar waarde(n).

Geplaatst in hersengespinsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: